Poezja

0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 a b c ć d e f
g h i j k l ł n ń o ó p r s ś t u w y z ż ź

Kredyty, Sms Odp�dza� pokus� snu, podobnie jak smiertelnie znu�ony w�drowiec prze�amuje sennos� w obliczu niebezpiecze�stwa. C� z tego, �e cia�o omdlewa ze zm�czenia, g�owa cia�y, a powieki same bezsilnie opadaja? Trzeba wiedzie�, kiedy mo�na, kiedy wolno spa�. Pozornie tak �atwo jest wymkna� si� nieprzyjacielowi. Zdawa�oby si�: mo�na go zwies�, zmyli� slad. Pomi�dzy wieczorem a najbli�szym rankiem jaki� rozleg�y le�y czas! Ka�dy krok u poczatku wyznacza inna drog�. Tysiac scie�ek biegnie w g�ab nocy, niknacych, gdy swit zedrze ciemnosci. Ale na ka�dej wr�g jest przy nas, cierpliwie, krok za krokiem da�ac po naszym tropie. Spojrze� mu prosto w oczy, nie zadr�e�, nie ugia� si� przed jego zdobywcza si�a, to jedno mo�e ocali�. Ale jak wydrze� z siebie z�o, kt�re w nas czai si� zawsze wyczekujace, zawsze gotowe do skoku? Jak pochwyci� wroga, kt�ry jest w naszej krwi i w naszych myslach? Ksiadz Sieche� kl�cza�, skrzy�owane ramiona wspar�szy o niski sto�ek. Pochyli� g�ow�. Mia� wra�enie, jakby mu barki ogromny ci�ar przygni�t�. Gdy zapada noc taka, jak dzisiaj, bez granic, wydaje si�, �e z�o ca�ego swiata scieka w serce czuwajacego. Doko�a, na bezmiernych obszarach, w niskich chatach wiejskich i dalej, w ludowych kamienicach uciszonych miast spia ludzie zmordowani dniem. Bezbronny t�um. �atwa zdobycz. Kt� spi snem sprawiedliwego? D�onie, kt�re jeszcze przed chwila chciwie si�ga�y po rozpust� i zysk, dygoca teraz niespokojnie, jak p�omie� przygnieciony popio�em. Nagie cia�a dysza goraczkowo. Zwarte usta skry�y k�amstwa i kuszace podszepty, powieki zamkn�y pope�nione i przysz�e zbrodnie. Gdzie� sa mury mierzone trzcina z�ota? Wiatr szarpna� otwartym oknem. Okiennica uderzy�a o szyb�. Chlusna� deszcz. Ale proboszcz nie poruszy� si�. Jego oczy szeroko rozwarte zdawa�y si� przebija� ciemnos�. Dra�a ja a� do przepastnego dna. Zwyci�aja przestrze�. Czas stana�. I przez sekund�, kt�ra trwa wieki, wydaje si� kl�czacemu, �e widzi wszystko, co dzieje si� na swiecie a� po jego najodleglejsze kra�ce. Straszliwa chwila. To jest tak, jakby jakas zas�ona spad�a rozci�ta nagle niewidzialna r�ka, ukazujac grozna wizj�. Oto ziemia niezmiernie ogromna, a jednoczesnie tak drobna, i� mo�na ja ramieniem opasa�, le�y nieruchoma, sci�ta cisza: bezkresna, ruda pustynia, obszary zje�one czarnymi kamieniami, zastyg�e wody, lasy skamienia�e, miasta puste jak szkielety, a nad tym niesko�czonym cmentarzyskiem niebo niskie i miedziane. Niebo, kt�rego ci�ar przygniata serca spiacych. Ludzie! Wida� ich cia�a pokotem rzucone na zesch�a ziemi�, jedno przy drugim, nagie i sine, niby niesko�czony szereg umar�ych. I nagle, jakby na jeden wielki g�os rozcinajacy milczenie od wschodu do zachodu i od p�nocy na po�udnie, budza si� wszyscy. Ale nikt nie zrywa si� i nie spieszy pos�usznie ku wezwaniu. �adne wo�anie mu nie odpowiada. �aden szept ani ruch nie targna niewzruszonym spokojem. Piersi le�acych uderzone niebem zamar�y. To tylko ich oczy szeroko rozwarte oddychaja smiertelna trwoga. Przera�eniem nie pozostawiajacym miejsca dla nadziei. - Jestem z wami! - szepce ksiadz Sieche�. Bo czy� nie p�ta go niemoc ta sama, kt�ra wszystkim na ziemi ka�e w tej chwili kona�, lecz nie pozwala umrze�? Oto r�wnos�, o kt�rej ludzie nie chca wiedzie�. Bogactwo staje si� podobne �achmanom �ebraka, w�adza kruszy si� w pora�onych d�oniach i jak pr�chno przesypuje przez palce. Ale gdy ranek przywr�ci ziemi jej kuszacy kszta�t, kt� z �ywych wyrzeknie si� dobrowolnie z�udnych przywilej�w? Kiedy� wybije godzina sprawiedliwosci dla krzywdzonych i poni�anych? Tyle doko�a chciwosci, okrucie�stw, tyle k�amstw i jadu nienawisci i pogardy, i� zdaje si�, �e nic nie zdo�a zasklepi� krwawiacych ran. C� mo�e zmieni� si�? Tu cho�by, na tym drobnym skrawku sedelnickiej ziemi. Dziedzic sedelnicki nie zrzeknie si� bez przymusu swoich rozleg�ych p�l i las�w, jak drapie�ne kleszcze opasujacych doko�a n�dzne ch�opskie zagrody. Grzegorz Litowka nie porzuci str�czycielstwa. Zab�akanej w dalekim miescie Oldze Kukisz�w �aden g�os nie podszepnie powrotu do rodzic�w. M�ody Burak, kiedy wyjdzie z wi�zienia, znowu zacznie kras�. Kierownik poczty nie z�agodzi serdeczniejszym s�owem cierpie� umierajacej �ony. Fiodor Dubrowski, nienasycony swoja m�odoscia, z lekkim sercem porzuci po miesiacu ka�da dziewczyn�. Ile� ich jeszcze przyjdzie p�aczacych na niego, jak przedtem przychodzi�y z �alami na Siemiona? A Siemion, kt�remu ju� tak niewiele chwil pozosta�o do �ycia... A Michas... Proboszcz zaciska d�onie. G�ste krople potu zwil�aja mu skronie. - Najlichszym z lichych jestem, Panie. Tamci nie znaja Ci�, dlatego b�adza. Ale mnie ukaza�es si�, jak wicher wstrzasna�es mna... Da�es wszystko. A c� ja daj�? Jak�e n�dzny jest plon minionych lat! C� uczyni� dla ludzi, kt�rych mu powierzono? Nigdy nie umia� znalez� drogi do cz�owieka. A za to jak cz�sto i w jak wielu okolicznosciach czu� si� intruzem. Tak rzadko udawa�o mu si� prze�ama� bolesny i upokarzajacy mur, kt�ry odgradza� go od ludzi wtedy w�asnie, gdy chcia� im siebie ofiarowa�. A jesli, zdarza�o si�, odnajdywa� porozumienie, czy� by�o ono czyms wi�cej ni� przelotnym b�yskiem ukazujacym zaledwie w mglistym oddaleniu, jak ogromne musi by� szcz�scie, gdy zbudzi si� zb�akana dusz� z letargu i oczyszczona postawi przed Panem. Prze�y� kilka takich olsnie� - Nic nie szkodzi, zaczekam. Z ty�u, od strony kuchni, pada� blask lampy. Dopiero teraz, w tym p�cieniu Ksienia pozna�a Gej�anowskiego. Z miejsca zakrzatn�a si�. - A, to panycz! Prosz� wejs�. Niech panycz zaczeka. Zaraz zaswiec�. Wszed� za nia do srodka, a Ksienia truchcikiem pobieg�a do kuchni. Wr�ci�a z lampa. - T�dy, o niech t�dy panycz idzie, tu sobie w pokoju panycz zaczeka. Ksi�dza proboszcza tylko patrzy�... W pierwszej chwili Seweryn nie dostrzeg� Michasia. Dopiero, kiedy Ksienia wysun�a si� na srodek i swiat�o lampy ogarn�o ca�y pok�j, zobaczy� ch�opca stojacego pod sciana przy oknie. Tymczasem Ksienia, postawiwszy lamp� na stole, dyskretnie si� wycofa�a. Seweryn poczu� si� troch� nieswojo. Sta� w p�aszczu, z czapka w r�ku, udawa�, �e rozglada si� po pokoju, w rzeczywistosci jednak niczego nie widzia�, ciagle bowiem czu� na sobie uwa�ny i nieufny wzrok ch�opca. �Czeg� on mi si� tak przyglada, ten smarkacz?� - pomysla� ze z�oscia. Nagle zwr�ci� si� w tamta stron� i uda� zdziwienie. - O, widz�, �e nie jestem sam! Michas sta� ciagle pod sciana, nie spuszczajac oczu z Gej�anowskiego. Teraz dopiero Seweryn zorientowa� si�, kim jest ma�y. S�ysza�, �e proboszcz ma wychowanka, ale sam tylko raz jeden widzia� Michasia. By�o to jeszcze przed rokiem, kt�rejs niedzieli. Chcac zatrze� drobne, lecz nieprzyjemne starcie z ojcem, wybra� si� w�wczas przyk�adnie na sum�. Je�eli kiedykolwiek bywa� na nabo�e�stwie, zatrzymywa� si� zawsze przed koscio�em. Tym razem, poniewa� pada� deszcz, wszed� do srodka. Nie mia� zamiaru zapuszcza� si� g��boko, ale stojacy przy wejsciu ch�opi zacz�li rozst�powa� si�, musia� wi�c, nie chcac zwraca� na siebie uwagi, dojs� do o�tarza. Jak ka�dy, kto nie uczestniczy w nabo�e�stwie, przypatrywa� si� rozmaitym twarzom. Mi�dzy innymi, ju� pod koniec sumy, zwr�ci� jego uwag� ch�opiec s�u�acy do mszy. Zadziwi� go w�wczas przez chwil� niezwyk�a czystoscia i niewinnoscia spojrzenia. Czu�o si�, �e ten kilkunastoletni dzieciak z g��bokim i niefa�szowanym przej�ciem towarzyszy ksi�dzu. Seweryn odsuna� od sto�u krzes�o i usiad�szy, wygodnie si� rozpar�. - To ty jestes wychowankiem proboszcza, tak? Michas skina� g�owa. - A kto ja jestem, to chyba wiesz? Co, nie wiesz? �artujesz! Naprawd� nie wiesz? A to zabawny z ciebie ch�opak! Cos podobnego! Przecie� tutaj najmniejsze dziecko powie ci, kim jestem. Nigdy mnie nie widzia�es? - Widzia�em - odpar� cicho. - No wi�c? - Ale nie znam pana. - Jak to, widzia�es i nie znasz? Poczekaj, poczekaj... Rozesmia� si�

wiersze